Luca, manlief en de onderbroek

Een aantal maanden geleden drupte er bloed uit Luca’s plasser. Dat had hij al eerder gehad maar nu bleef het langer aanhouden. Een bezoekje aan de dierenarts wees uit dat er niets ernstigs aan de hand was. Althans nog niet. Uit een echo bleek dat er blaasjes zaten in zijn prostaat die ervoor zorgden dat Luca bloed verloor. Dit was hormoonafhankelijk. Met andere woorden: zodra Luca een vrouwtje zag, sloegen zijn hormonen op tilt, ontstonden deze blaasjes en daardoor bloedde hij. Vooralsnog een onschuldig iets maar het zou later wel kunnen leiden tot prostaatkanker. De dierenarts haar advies was dan ook om in eerste instantie chemische castratie te proberen. Mocht dit ervoor zorgen dat Luca niet meer zou bloeden dan was een operatieve castratie de beste oplossing.

Zo gezegd, zo gedaan. En inderdaad, de chemische castratie bleek te werken. Met als gevolg een afspraak bij de dierenarts voor de operatieve castratie.

Luca is zo’n lieve hond. Hij laat zich alles zo goed gevallen ondanks dat het allemaal zo’n pijn moet doen. En voordat hij het in de gaten had lag hij al onder zeil. Toen we hem tegen de avond weer mochten meenemen liep hij nog wel een beetje wankel maar zijn staart zwiepte alweer blij heen en neer. Volgens de dierenarts was een onderbroek voldoende om de wond te beschermen en was een kap niet nodig. We moesten het wel goed in de gaten houden want mocht hij zich toch likken aan de wond dan zou dit bijzonder slecht zijn voor de genezing.

Aldus geschiedde…

Uit het archief van manlief werd een onderbroek gekozen die verknipt mocht worden. Even passen bij Luca en bepalen waar de plaats voor het gat voor de staart moest komen. Een paar minuten later is het allemaal gefikst. Een veiligheidsspeld om het zaakje op zijn plek te houden et voilà. Van een afstandje bekeken schoonmoeder en ik ons werk en zagen toen een hele zielige Luca staan. Hij vond de onderbroek helemaal niets. Hoe hard wij ook riepen dat ‘hij toch zo mooi is’. We zagen hem denken:” Ja, de groeten!”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het ging precies één dag goed. En toen begon het gelik. Eerst dachten we nog dat hij in zijn broek gedaan had. Maar dat was niet zo. Hij likte de wond door de onderbroek heen. Vandaar de natte plek. Corrigeren hielp niet. Natuurlijk niet. We konden hem niet constant in de gaten houden. En dus moest Luca er helaas aan geloven. De kap, veilig bewaard in het archief van mijn schoonmoeder, werd tevoorschijn getoverd. Hij moest wel op maat worden geknipt maar toen paste hij dan ook prima. Gelukkig. Luca vond ook dit natuurlijk ietsje minder. Hij stootte overal tegen aan en struikelde buiten door de kap wanneer hij balletjes wilde pakken. Wat niet zo goed ging aangezien het balletje eerder geschept moest worden door de kap dan in de bek genomen kon worden. Maar hij leerde snel. 10 dagen heeft hij met de kap gelopen. Toen vonden we dat we hem konden verlossen omdat de wond goed was genezen. De kap werd weer netjes opgeborgen in het archief en aan de verknipte onderbroek werd totaal niet meer gedacht.

Tot gisteren.

Mijn telefoon had het gisteren erg druk met app-verkeer en daardoor miste ik bijna het geluidje dat er speciaal staat ingesteld voor manlief. Stuk voor stuk de berichten afhandelend kwam ik tenslotte dan ook bij zijn bericht. Toen ik het opende viel ik bijna van mijn stoel van het lachen. Het was een foto zonder tekst maar het was duidelijk genoeg.

Op de een of andere manier is de onderbroek terug gekomen bij ons en zonder nadenken in de was gegooid, netjes opgevouwen en weer in de kast gelegd. Ik neem aan dat ik gedachteloos de was verwerkt heb. Of eigenlijk, niet met mijn aandacht bij de was, de was verwerkt heb want anders was deze broek me toch zeker opgevallen. Hij heeft dan nu wel weer zijn normale proporties en het gat is daarom niet goed te zien bij vluchtig oppakken en vouwen, maar toch.

Doordat manlief zwemtherapie heeft ’s morgens vroeg en daarom al meteen zijn zwembroek heeft aangetrokken, heeft hij alleen een onderbroek uit de kast genomen en deze in zijn tas gestopt. En daarom pas bij het afdrogen en het aandoen van zijn onderbroek ontdekt dat er iets mis mee was. En toen heeft hij me deze foto gestuurd.

Tja….

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_23f5b

Advertenties

Wijze lessen

Dik een half jaar na Pieps dood, begin ik voorzichtig weer met schrijven. Zoveel mensen die vragen wanneer de verhaaltjes weer zullen verschijnen, zoveel mensen die met ons mee hebben geleefd. Maar blijkbaar ook mijn verhaaltjes willen blijven lezen ondanks de afwezigheid van de hoofdpersoon.

Onze Pieperd.

Onze bijzondere gans waar het allemaal mee begon.

Er is veel gebeurd in dit halve jaar van mijn afwezigheid als blogger. Niet in het minst met manlief en daardoor met mij maar dat is een gegeven wat ik buiten mijn schrijfsels wil houden. De reden waarom ik het wel aanhaal is heel simpel. Het heeft al mijn energie en tijd opgeslokt. En ofschoon het dit in zekere zin nog steeds doet, beginnen we allebei, langzaamaan te wennen aan en het accepteren van de grote invloed van manliefs ziekte op ons hele wezen en leven. Langzaam aan. Heel langzaam. En we gaan vooruit. Stapje voor stapje. En soms weer een stapje terug.

En behalve bovenstaande is er nog veel meer gebeurd. Met Mop en Gijs, met Snor, met onze schatten Saartje en Maudje, met onze kippen-en ganzenfamilie. Allemaal verdienen ze hun eigen verhaal, vooral Mop. Dat komt eraan maar alles op zijn tijd.

Nu wil ik graag nog een laatste eer aan Piep bewijzen.

VeertjeIk heb niet om haar kunnen rouwen. Er is teveel in te korte tijd gebeurd als gevolg van dingen die alles naar de achtergrond hebben verdrongen, Piep incluis. Pas de laatste tijd heb ik haar dood een plaatsje kunnen geven. Ik kan niets veranderen aan hoe het allemaal is gegaan, haar uitslag stond vast vanaf het moment van haar geboorte. Maar toch. Wanneer ik thuis kwam na het werk en ik water hoorde spetteren, keek ik op, al glimlachend in mezelf. In de verwachting Piep lekker te zien dobberen op het water keek ik naar achteren. Maar er was niets. Geen gespetter, geen Piep. En dan drong het tot me door dat ze er niet meer was, dat ze nooit meer zal spetteren. Wanneer ik naar achteren de wei in liep ’s morgens verwachtte ik haar op en neer te zien drentelen langs het hekwerk. Maar helaas… En zo zijn er duizend dingen waarin ik haar mis maar me haar ook in herinner. Meestal met een glimlach op mijn gezicht, soms luid lachend, soms huilend. Het hoort er allemaal bij. Wat blijft is de liefde. En de herinneringen. Van mij, van ons en van jullie. Ik vind haar witte veertjes op de vreemdste plaatsen. Ik vat ze maar op als een teken van haar dat we haar niet moeten vergeten en dat het haar goed gaat.

Tenslotte nog dit. Piep heeft ons veel geleerd. Met al haar handicaps en dankzij haar doorzettingsvermogen en pure eigenwijsheid, heeft zij een fantastisch leven gehad. En dat is een les die ons nu bijzonder goed van pas komt. Het komt allemaal goed, alleen misschien wat anders dan we ooit hadden gedacht.

Een lieve groet van

 

Ingrid

 

Dankbaar

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_23335

 Via deze weg wil ik iedereen vanuit het diepst van mijn hart bedanken voor al jullie medeleven en lieve reacties, zowel privé als via social media.

Het doet zo goed om te lezen hoe iedereen de Piep verhaaltjes ervaart en zo begaan is met Pieps leven, en nu met Pieps dood.

Er blijft een gat achter. Ik mis Piep iedere dag. Van het ochtendritueeltje van haar ’s morgens de tuin in laten, tot mijn (soms afgedwongen) kopjes koffie met haar, onze zwempartijtjes, haar ‘hulp’ in de tuin, haar gefrunnik aan onze spullen, haar gegak wanneer één van ons thuis komt met de auto….

Het zal slijten, dat weet ik. Het heeft tijd nodig.

Er zijn mensen die zullen zeggen, het is maar een gans. Voor ons was Piep ‘de’ gans. Ons maatje, ons huis-en tuingenootje. Een lid van onze familie. Zoals anderen omgaan met hun hond of poes. Het maakt niet uit. Het gaat om ons gevoel. En dat heeft tijd nodig om te herstellen van dit grote gemis.

Ik denk dat ik een tijdje niet meer geregeld schrijfsels zal posten. Ja, er gebeurt meer in onze wereld dan alleen de Piepverhaaltjes. Dat klopt. En de verhaaltjes zullen ook weer verschijnen te zijner tijd maar ik neem even een pauze.

Rest me nog me te verontschuldigen bij mijn medebloggers. Door de hectiek die er op dit moment is in ons leven en waar Piep een onderdeel van was, lukt het me niet meer om iedereen trouw te volgen. Laat staan om te reageren op de schrijfsels van anderen. Schrijfsels waar ik ook erg van kan genieten of die me weer aan het denken zetten doordat schrijfsels nu eenmaal ook weer diverse reacties oproepen. Wat heel mooi is, het houdt je scherp. Maar nu even niet voor mij. Ik ben te moe om na te denken. Ik ben grotendeels bezig met overleven. Ook dat wordt te zijner tijd beter. Daar heb ik alle vertrouwen in.

Ik post nog een laatste leuke herinnering aan Piep. Een filmpje van afgelopen zomer.

En dan wens ik jullie allemaal vanuit het diepst van mijn hart het allerbeste toe.

Dikke knuffels van manlief en mij,

 Veel liefs van

Ingrid

De liefste gans van de wereld

Woensdag, 12 april

De hele dag door denk ik aan Piep. Tussen de middag bel ik naar huis maar de situatie blijft hetzelfde. We besluiten dat we die avond weer naar de dierenarts zullen gaan. De hele middag ben ik onrustig. Zodra het werk klaar is, spring ik op mijn fiets en race ik naar huis. Manlief heeft de voorbereidingen al getroffen zodat we Piep meteen kunnen inladen en we op tijd kunnen zijn voor het spreekuur. Ik pak Piep op, dat gaat al beter dan de vorige dagen en ga samen met haar achter in de auto zitten. We rijden weg maar nog voordat we de straat uit zijn begint het al mis te gaan. We draaien om en gaan terug. Manlief racet de auto het gazon op en stopt voor het tuinhuis. We laden Piep uit en brengen haar terug naar haar vertrouwde plekje voor het raam.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_2331e

Piep ligt in het zicht van de weiganzen en in de nabijheid van Mop en Gijs zodat ook zij weten dat Piep er niet meer is.

En we zien het gebeuren. Ze strekt haar hals, kijkt ons aan en laat haar hals dan naar achteren vallen. Ik vang haar op en probeer haar te ondersteunen, roep ‘nee, nee, nee’ maar het is te laat. Ik voel hoe ze ons verlaat. Piep piept er tussen uit. Op haar eigen manier. Ze wilde blijkbaar niet naar de dierenarts….

Verslagen zitten we bij haar. We janken ons de ogen uit het hoofd.

Uiteindelijk leg ik haar hoofd mooi in de veren en fluister zachtjes ‘ga maar slapen dan, poepie. Eindelijk rust, het is goed zo’.

We zitten die avond nog lang bij haar…

Daags erna begraven we haar.

Manlief heeft met de tractor een mooi diep gat onder de kastanjeboom gegraven. Naast Molly en Tijgertje, onze poezen.

Piep is mooi ingepakt in het velletje van de kattenmand waar ze de laatste tijd zoveel profijt van heeft gehad. Ik pluk alle koolblaadjes voor Piep die ik kan vinden en leg die bij haar. Het waren haar lievelingsplantjes. Ook ‘haar’ roze gieter gaat mee. Een soort tijdscapsule. Een permanente herinnering aan de liefste gans van de wereld. En dan begraven we haar. En proosten we aan haar graf. En ik mis haar. Ik mis het hoe ze met haar snavel altijd even in mijn drankje moest proeven. Om vervolgens met haar kopje wild op en neer te schudden en te proesten, om maar zo snel mogelijk dat vieze goedje uit haar bek kwijt te raken. Manlief maakt een opmerking over haar gegak als we de gieter aanraakten. En zo zullen er nog lang duizenden herinneringen zijn aan onze Pieperd.

Dag Pieperd… dag lieverd. Ik hoop dat je nu ergens bent waar je helemaal gezond bent. Niks geen kromme pootjes meer, geen gekke teentjes in je nek, geen evenwichtstoornissen, geen ademhalingsproblemen, tig mannetjes die je nu wel zullen zien staan. Dat je ergens bent waar je vleugels hebt die kunnen vliegen. En dat je dan misschien nog eens langs komt. In onze dromen… Manlief zegt dat je nu zeker op de eeuwige graasvelden bent aangekomen… Ik hoop dat je daar ook een eigen zwembad hebt…

Dank je wel dat je er was. We hebben van je genoten. Dag eigenwijze lieverd. Dag lief eigenwijs gansje.

We houden van je.

Voor altijd in ons hart…

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_2332b

 

We hobbelen verder…

Zondag 2 april:

Piep heeft veel moeite met haar ademhaling als ze ligt. Dus staat ze maar wat is ze moe. Morgen of uiterlijk overmorgen moet de antibiotica zijn werk gaan doen. Als ze het gaat doen…

Maandag 3 april:

Er is nog niets veranderd helaas…

Dinsdag 4 april:

De situatie lijkt te stabiliseren. Piep lijkt rustiger of is dit wensdenken?

Vrijdag 7 april:

We beginnen ons weekend weer bij Piep. We proberen zoveel mogelijk tijd bij haar te zitten. Aan de ene kant om haar nauwlettend in de gaten te houden, aan de andere kant om in te grijpen wanneer ze ademnood krijgt. Vooral na het toedienen van de spuitjes heeft ze het even behoorlijk benauwd. Maar daarna is ze ook weer haar eigen eigenwijze zelf.

We houden haar een beetje voor de gek met ‘haar’ gieter en maken er zelfs nog een leuk filmpje van. Misschien dat jullie zo kunnen zien waarom we zo hinken op twee gedachtes.

We besluiten die avond toch, na alles goed beredeneerd te hebben, dat we morgen zullen bellen met de dierenarts om Piep te verlossen. Ik huil me die avond in slaap.

Zaterdag 8 april:

Het besluit wordt voor ons genomen. De dierenarts belt zelf op in alle vroegte om te vragen hoe het met Piep is. Blijkbaar houdt onze Pieperd ook haar bezig. Het is ook zo’n vreemd verhaal. Ik vergelijk het maar steeds met de longontsteking die ik zelf ooit heb gehad. Ik moest rechtop slapen, kon alleen maar zitten want anders kreeg ik geen lucht en dacht ik dat ik stikte. En als ik Piep zo zie worstelen dan meen ik me hierin te herkennen. Is dit een reden voor een spuitje? Aan de andere kant is ze zo moe van dit alles, hoe lang houdt ze dit nog vol? Alweer die zelfde vraag. Toch vind de dierenarts dat we nog een andere antibiotica moeten proberen in combinatie met Prednison. En dus doen we dat. Een dubbel gevoel. Opluchting vermengd met… Ja, met wat eigenlijk?

Zondag 9 april:

Piep krijgt plotseling aanvallen van ernstige ademnood. Door bij haar te zitten en haar lijfje te ondersteunen krijgt ze deze weer onder controle. Weer besluiten we dat het goed geweest is. We willen de dierenarts gaan bellen wanneer er bezoek arriveert. We hebben deze zondag doorlopend bezoek en met een half oog op Piep, brengen we deze door in de tuin. Heerlijk in de zon. Het lijkt Piep te kalmeren dat we in de buurt zijn en in de loop van de dag knapt ze weer op. Net alsof de beslissing ons steeds uit handen wordt genomen. Nog twee dagen wachten voordat de antibiotica gaat werken…

Dinsdag, 11 april

Iedere morgen en avond start en eindigt voor mij met Piep. Manlief houdt haar gedurende de dag in de gaten en houdt mij via appjes op de hoogte. De situatie is stabiel. Ze doet veel dutjes met haar oogjes dicht. En waar ze normaalgesproken de alertheid zelve is, slaapt ze nu door mijn bezoekjes heen. Maar ze slaapt in ieder geval wat. Ze voelt zich enorm thuis in het tuinhuis. Het geeft haar rust waardoor ze nu ook vaster lijkt te slapen. Zou het dan toch de beterende kant op gaan?

Waken

Vrijdag 31 maart.

Het mooiste weer van de wereld en na het werk nemen we het er even van door achter in de tuin te gaan zitten. Quality time met Piep.

En zo zitten we dus een hele tijd Piep te observeren. Die echt ongelooflijk veel moeite heeft met haar ademhaling als ze ligt. Dus staat ze. Maar dat kan natuurlijk niet want heel af en toe moeten die pootjes eens uitrusten. Vooral omdat deze pootjes ook niet het ideale onderstel vormen.

We bezoeken de site van de dierenarts eens en zien dat deze spreekuur heeft van 14.00 tot 15.00 uur. Maar ja, we zijn net begonnen met de wormkuur. Wat te doen?

En dan, ineens, schieten we allebei tegelijkertijd in actie. Het is 14.45 uur. Dat halen we nog net. Twee zielen, een gedachte.

Manlief haalt de bench, zet de auto buiten terwijl ik Piep in de bench zet en daar gaan we dan. Zo snel mogelijk weer op weg naar Maaseik. Maar wat hebben we met Piep te doen. Op een bepaald moment denken we zelfs dat de rit vergeefs zal zijn, zo’n moeite heeft ze met haar ademhaling.

We zijn net op tijd. De laatste van het spreekuur. Het lijkt eeuwen te duren voordat we aan de beurt zijn. Snel vis ik een theelichtglaasje van de balie en vul dit met water op de wc. Piep heeft enorme dorst. Iets waar we in de snelheid van vertrek niet meteen bij na hebben gedacht.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_232b6En dan, eindelijk, mogen we naar binnen. De dierenarts onderzoekt haar zorgvuldig. Zelfs inwendig om te kijken of er niet een ei in de weg zit. Maar nee, een ei is het niet. Piep is ‘leeg’. De klachten die wij de dierenarts opnoemen en  de zaken die zij zelf constateert, lijken erop te wijzen dat Piep haar inwendige vlies is ontstoken. Dit verklaart het feit dat ze niet kan zitten en zwemmen omdat de luchtzakken op deze plaatsen in het vlies dan afgekneld worden, en ervoor zorgen dat haar ademhaling behoorlijk bemoeilijkt wordt. Ze geeft een pijnstiller en antibiotica. Een andere dan de vorige keer omdat dit niet om een gewone verkoudheid gaat. De dierenarts lijkt heel zeker van haar zaak. En daar moeten we dan maar in mee gaan. Wat willen we anders?

Heel eerlijk gezegd dachten we in de wachtkamer allebei dat we met een dode Piep naar huis zouden gaan. Dat het beter zou zijn om haar te verlossen uit haar lijden. Maar de dierenarts sprak er niet eens over als optie zijnde. En dus houden we hoop. Wellicht tegen beter weten in.

Die avond en de zaterdag en zondag daarna waken we bij Piep. Tillen haar in het kattenmandje dat haar enigszins lijkt te ondersteunen bij het beter ademhalen. Zo krijgen haar pootjes even rust. Want intussen is ze dood moe, het arme ding. De rit naar Maaseik heeft hier zeker nog eens aan bijgedragen. Sinds die tijd loopt ze in ieder geval nog slechter.

Maar toch… en toch… Ze blijft goed eten. Laat zich alle aandacht lekker aanleunen, kleppert met haar bek wanneer ze dorst heeft, protesteert luid wanneer we aan de gieter zitten, kortom ze lijkt te zitten als de prinses op de erwt.

Ik weet dat als mensen mijn verhaal lezen dat ze inderdaad denken ” kom, verlos het beestje uit haar lijden”, aan de andere kant, wanneer je de bewegende beelden ziet en de foto’s dan lijkt madammeke het aardig goed uit te houden zo.

En zo hinken we de dagen door op twee gedachtes.

Drie dagen voordat de antibiotica zijn werk zal gaan doen. Deze drie dagen moeten we doorkomen. En dan moet het beter gaan.

Moed houden dus…..

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_232d3

Pieps bad

Al een tijdje zijn we zwaar aan het nadenken over de verkoop van ons huis. Het is ons eigenlijk al jaren te groot en we zouden toch wel graag kleiner willen gaan wonen. En die kans hebben we. Alleen moet dat huis nog gebouwd worden. Vlakbij waar we nu wonen. Dat geluk hebben we.

Er is alleen één klein probleempje. We willen geen zwembad meer. Ik hoor jullie denken “dan graaf je dat toch niet”, maar onze Piep denkt daar toch heel anders over. Zoals altijd echter komen de oplossingen op de een of andere manier toch op ons pad.

Één van mijn trouwe volgers woont tegenover een andere trouwe volger en die heeft een bedrijf met tuindecoraties. En het geval wil dat deze laatste een megagrote betonnen schaal in zijn beeldentuin had staan die helaas echter een scheur had en daardoor onverkoopbaar was geworden. Nu moest deze schaal het veld ruimen want hij stond in de weg. Normaalgesproken worden deze dingen dan vernietigd maar in dit geval dachten de twee heren aan mijn Pieperd. En dat zij hier lekker in zou kunnen zwemmen. Nadat de schaal gerepareerd is natuurlijk. In de veronderstelling dat een gans niet zo zal vallen over een gerepareerd zwembadje. Een geweldige gedachte. En voor ons ook een uitkomst. Want dat er op zijn minst een vijver gegraven zou moeten worden voor Piep dat was wel al duidelijk. Maar dat ze nu heerlijk relaxed kan badderen in zo’n mooie luxe schaal, daar kan een gans alleen maar van dromen.

En dus was het afgelopen week zover. Pieps bad werd geleverd. Met een vrachtwagen werd het op de oprit gezet waarna manlief het verder de wei in transporteerde met de tractor. Die reparatie wordt een mooi klusje voor in onze vakantie. Eens kijken waar de schaal uiteindelijk moet gaan komen en daarna zien of Piep zich dit nieuwe bad gaat toe eigenen. Maar eigenlijk weet ik wel zeker dat haar dit zal bevallen. Zeker met haar nieuwe uitzicht op de ganzenwei. Uiteraard zal ik jullie dit te zijner tijd allemaal uitgebreid berichten.

Voor nu alvast echter een hele grote dankjewel aan Mario en Peggy! En Wil uiteraard 😉

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_2328b

Psssst…. de schaal lijkt maar klein maar is echt megagroot!

Wormen

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_23290Het breekt mijn hart.

Onze Pieperd staat alleen nog maar omdat ze anders geen lucht krijgt. Soms zakt ze van vermoeidheid door haar poten om dan weer steeds moeizamer adem te halen waardoor ze toch maar weer opstaat. Zwemmen doet ze niet meer. Alsof de druk van het water te groot is op haar lijfje. Daarom zal ze ook wel niet kunnen liggen. En toch is ze nog steeds haar vrolijke zelf, aanhankelijk naar ons toe.

Manlief heeft het er ontzettend moeilijk mee. Ik snap het wel. Piep is zijn maatje geworden, iets waar hij zich aan vast kan houden om de dag door te komen. Die voor zijn regelmaat zorgt en zijn aanspreekpunt is geworden voor de moeizame tijd die hij nu doormaakt.

En daarom bellen we weer naar de dierenarts. Die zich intussen ook hard maakt om Pieps leven te redden omdat Piep zo’n vechtertje is gebleken. Manlief heeft Piep dus maar gefilmd om haar de weg naar Maaseik te besparen en heeft wat poep verzameld die hij voor de zekerheid toch ook maar afgeeft.

Die avond belt de dierenarts op met de mededeling dat Pieps poep in ieder geval wormen bevat. Ze schrijft dus een wormkuur voor, nu meteen te beginnen en dan over 10 dagen nog eens een keer. Op mijn vraag of dit de oplossing is, zegt ze dat ze dit niet weet maar dat er ergens een begin gemaakt moet worden en dat dat in dit geval de wormkuur is. Dus haalt manlief de kuur, geeft Piep meteen haar pipetje (alweer, ik zie het Piep ook denken) in de hoop dat het Piep de komende dagen beter zal gaan. En dat hopen wij allebei van ganser harte. Ik niet alleen voor Piep maar ook voor manlief. Op dit moment zou hij het niet kunnen verdragen als er iets met Piep gebeurt. Piep is zijn geneesmiddel zogezegd. En Piep weet dit! Dikke maatjes zijn deze twee geworden. Mooi is dat hè!

En dus komt dit gewoon goed. Voor allebei. Dat kan niet anders.

Lieve groet van

 

Ingrid

Ganzentaal

We zijn 14 dagen verder en Piep leek goed op de antibiotica te reageren.

Het duurde wel lang voordat dit gebeurde. Na acht dagen begonnen we eindelijk verbetering te zien. Daarom besloot manlief de kuur te verlengen. Zeven dagen leek te weinig. In totaal heeft Piep nu 13 dagen antibiotica gehad. En dachten we dat alles weer prima in orde was.

Maar helaas.

Heel langzaam aan begint ze weer te druppen uit haar neus. Maar het grootste euvel is toch wel dat ze alleen maar blijft staan. Alsof zitten haar teveel druk op haar lijf geeft. Ze wil op mijn schoot maar dan zie ik hoe ze heel snel overgaat op een moeizamere ademhaling. Zwemmen doet ze nog wel. Maar niet te lang, ook dit lijkt haar moeite te kosten. Wel zit ze nog steeds ’s nachts in het tuinhuis. Dat lijkt ze wel prettig te vinden. ’s Morgens heeft ze in ieder geval niet altijd zin om meteen naar buiten te lopen. Maar dat hoeft ook niet. Ik laat de deur open staan en dan kan ze op haar gemak doen.

Het kan zijn dat ze last heeft van een ei. Misschien dat ze daarom niet kan zitten. Maar normaal gesproken liggen ganzen op hun nest en leggen dan liggend hun ei. Daarbij staat Piep ook heel wiebelig op haar benen waarbij ze één poot een beetje ontlast. Ze slaapt veel staand. En als ze wakker is kijkt ze zo zielig uit haar oogjes…. En toch reageert ze op ons met haar gegak. Houd ze ons met argusogen in de gaten zoals altijd, is ze graag in onze buurt, gedraagt ze zich jaloers ten opzichte van de poezen zoals altijd, graast ze wat, drinkt ze veel, zwemt ze, houd de weiganzen in de gaten en duikt ze af en toe de haag in om de nestkwaliteit te beoordelen.

De vraag is nu: wordt ze weer ziek of komen haar klachten nu door het ei dat haar misschien in de weg zit?

Kon ze maar praten op zijn mens, ik vind gans zo’n moeilijke taal…..

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_230f0

Spuitjes

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_2310dEn het duurde en het duurde maar.

De antibiotica leek bij Piep maar niet aan te slaan. Ze bleef heel zwaar adem halen en reutelen. Zo zielig om te zien hoe ze met haar hele lijfje worstelde om adem te halen. Zou de dierenarts er dan toch naast hebben gezeten met haar verkoudheid (en ik ook)?

Maar nu, na 8 dagen antibiotica, lijkt er een knopje omgedraaid te zijn. Van het ene moment op het andere ademt Piep weer normaal. Niet meer door haar bek maar gewoon door haar neus. Geen gereutel meer maar een normale ademhaling en eindelijk eet ze weer granen. Ze wordt weer wat socialer, ze zoekt de andere ganzen weer op aan de draad, praat weer met ze en met ons. Kortom, het gaat eindelijk de goede kant op.

Ze lijkt zich trouwens heel prettig te voelen bij haar nachtelijke opsluitingen in het tuinhuis. Wanneer we ’s avonds naar achteren lopen om haar naar binnen te doen, loopt ze al vrijwillig voorop. En ’s morgens zie je aan haar keutelenspoor dat ze al behoorlijk op onderzoek uit geweest is en staat ze me al aan de deur op te wachten. Niet dat ze dan meteen mee naar buiten loopt. Ze vindt het wel prima zo in haar huisje en komt pas naar buiten als ze er zin in heeft. Dan laat ik de deur maar gewoon open staan zodat ze in haar eigen tempo naar buiten kan komen. Vaak staat ze nog binnen wanneer manlief naar achteren gaat om te voeren. Ik gebruik sinds twee dagen de gieter als lokmiddel om haar buiten te krijgen. Op de een of andere manier is Piep verzot op gieters en ze beschouwt ze ook allemaal als haar eigendom. Wanneer ik deze oppak begint ze ook altijd luid te gakken als om te protesteren dat ik aan ‘haar’ gieter kom. Maar ze loopt wel mee naar buiten op deze manier, de gieter achterna. En zodra deze op zijn plekje staat, gaat ze erbij staan en gaat ze er quasi uit drinken. Scheel naar me loerend als om te zeggen ‘Jahaaaa! Probeer hem nou nog maar eens op te pakken!”

Deze morgen echter gaat ze meteen met manlief mee naar buiten en zo waar, ze springt ook meteen in het zwembad. Ook iets dat ze de laatste twee weken niet of maar een enkele keer heeft gedaan. Wat ook te zien was aan haar uiterlijk want van droogwassen wordt je niet echt mooi wit. Maar ze zwemt en wast zich weer volop. Ze heeft weer praatjes en kwekt weer vrolijk tegen ons aan. Gelukkig.

Het enige wat ze er nu aan heeft overgehouden (of wij eraan hebben overgehouden, het is maar hoe je het bekijkt) is dat ze nu met enige argwaan onze bewegingen volgt. Je hoort haar denken. “Heeft hij zijn overal aan? Nee? Ok, dan hoef ik niet weg te lopen.” Of “gak, gak, gak, gak, weg, snel! Het spuitje! De overal! De overal!”

Tja, het zal nog wel een tijdje duren voordat dat uit haar kopje is ben ik bang. Maar bang voor het spuitje of niet, het heeft wel zijn werk gedaan!